Eindhoven, Stad van samen (3)

Ter voorbereiding op deze derde bijeenkomst van de Reisgezelschappen van de ‘Stad van Samen’ en de ‘Stad van Kansen’,  zijn de leden de straat op gegaan met pen en papier in de aanslag. Om bij mede-Eindhovenaren hun verhalen op te halen over kansen en samenleven in de stad en de buurt. Verhalen die belangrijk zijn voor een vernieuwde blik op Eindhoven.

De reisgezelschappen brengen deze zomer verdieping aan de vier thema’s die zijn gevormd naar aanleiding van de Burgertop in april. Waarbij ruim 550 Eindhovenaren op straat en online aangegeven hebben wat zij belangrijk vinden in Eindhoven. Die verdieping brengen de leden van de reisgezelschappen aan door verhalen te verzamelen en op te schrijven. Verhalen van mensen uit de stad die zij tegenkomen in hun eigen buurt. Verhalen die een divers beeld laten zien.

Tijdens een van de weinige zomerse middagen van de afgelopen weken – in de verkoelende airco van de Witte Dame in de Bibliotheek – komen deze verhalen van studenten, thuislozen, mantelzorgers, tweeverdieners, expats en welke categorisering voor Eindhovenaren je maar kunt (en wilt) bedenken op tafel. Zo verschillend als de Eindhovenaren zijn, zo verschillend zijn hun verhalen en vragen over hun welvaart en welzijn. 

Kansen 

De leden hebben voor deze middag ook verhalen opgehaald over de kansen die de stad biedt. Vooral jongeren zijn onzeker over hun toekomst. En zitten met de vraag of zij straks (na de coronacrisis) nog wel werk kunnen vinden en of zij met de stijgende huizenprijzen nog in Eindhoven kunnen (blijven) wonen. Eén van de deelnemers, Rob, sprak met vrienden van zijn kinderen, “Hoewel de economie lijkt bij te trekken, blijkt uit de verhalen van deze jongeren dat ze niet gerust zijn op een baan in Eindhoven. Hun studie verliep niet zoals gepland en ze zijn bang voor een achterstand of slechte aansluiting bij het werkveld.” 

Weer een andere deelnemer ging het gesprek aan met jongeren in het park vlakbij zijn huis. Deze “jongens” van begin twintig komen veelal uit probleemgezinnen en slapen soms in het park om de thuissituatie te ontvluchten. “Het zijn stuk voor stuk eenzame jongens die aangeven moeilijk aan hulpverlening te kunnen komen. Ze weten niet waar ze moeten zoeken. En kunnen moeilijk op eigenkracht woonruimte zoeken.”

Samen

Eén van de deelnemers, Jan, begeeft zich graag in het netwerk van expats maar ziet dat daar vereenzaming plaatsvindt. “Voor de coronacrisis bood Eindhoven een gezellig sociaal netwerk voor de expats van onze stad. Dat werd georganiseerd door de werkgever, maar ook vanuit de stad zelf. Dat netwerk ligt nu stil en ik hoor van nieuwe Eindhovenaren – die vaak vanuit huis werken – dat zij vereenzamen.” Dat er op dit moment te weinig plekken zijn voor ontmoeting herkent een andere deelnemer ook. 

Zij is moeder van een volwassen vrouw met een verstandelijke beperking. “Ouder zijn van een kind met een verstandelijke beperking heeft mij alert gemaakt op aansluiting zoeken met de omgeving. Om plekken te realiseren waar mensen met verschillende achtergronden kunnen samenkomen en van elkaar kunnen leren. Deze plekken zie ik te weinig in de buurten van Eindhoven. We moeten de drempels voor ontmoeting weghalen door kleine acties te ondernemen. Zet een picknicktafel neer waar mensen op 1,5 meter samen kunnen komen. Organiseer zodra het weer kan inloopmiddagen in buurten. Deze kleine momenten van samenkomen zijn zo waardevol.” 

Waar is het collectief?

In alle verhalen zien de leden een duidelijke lijn. Mensen ervaren in de stad niet altijd dat zij onderdeel zijn van een collectief. Ze voelen zich alleen staan met hun problematiek. En dat vinden de leden van de reisgezelschappen een lastige conclusie. “Er zijn zoveel sociale en maatschappelijke initiatieven in onze stad”, zegt Rob. “Ik weet van het bestaan van veel maatschappelijke netwerken in de stad. Deze clubs weten heel goed wat er speelt en doen goede dingen.” Voor de genen die weten waar ze moeten zoeken, zijn er dus organisaties (op vrijwillige of professionele basis) die kunnen helpen. Alleen niet iedereen is zo behendig, of sociaal slim om de juiste hulp te vinden, concluderen de leden.  

En daar zou de gemeente een rol kunnen spelen denkt Leonie. “De gemeente werkt bureaucratisch en mensen weten niet wie ze moeten benaderen. Een loket waar je een ‘echt’ mens (geen invulformulier) aan de telefoon krijgt, die je verder helpt om je vraag bij de juiste instantie te brengen, zou helpen.” 

Hoe nu verder?

In deze thematiek en de bijhorende uitdagingen gaan de reisgezelschappen van ‘Samen’ en ‘Kansen’ zich de komende bijeenkomsten verder verdiepen. Heeft u hier ideeën of verdiepende verhalen over? Of wilt u dat de thema’s ‘Kansen’ en ‘Samen’ vanuit nog een ander standpunt worden belicht? Meld u dan hier aan voor de eerstvolgende bijeenkomst van 18 september.